De Liebster-award

Het is ondertussen al eventjes geleden dat ik genomineerd werd voor de Liebster-award door niemand minder dan mijn collega-blogger en medestudente Paulien. Eindelijk heb ik een beetje tijd gevonden om een antwoord te geven op haar -toch wel- moeilijke vragen.

The Liebster-award

Ik heb de Liebster-award al regelmatig zien voorbij komen op andere blogs, maar dit is pas de eerste keer dat ik ook effectief genomineerd werd. Ik vind dit een enorme eer, want eigenlijk is dit een groot compliment dat een blogger aan een andere blogger geeft. Met deze award zeg je “Hé, ik vind dat jij een leuke blog hebt!”.

Hier volgen de vragen die Paulien voor mij bedacht heeft:

Als je maar één muzieknummer zou kunnen beluisteren voor de rest van je leven, welk zou dat dan zijn?

Ik vind dit al meteen een zeer moeilijke vraag om mee te beginnen. Ik heb hier dan ook al vanaf de dag dat haar Liebster-award online verscheen, over nagedacht. Ik had meteen enkele nummers die in aanmerking zouden komen: ‘Titanium‘ van Madilyn Bailey, ‘All Of Me‘ van John Legend, ‘Hungry Eyes‘ van Eric Carmen, ‘The Man Who Can’t Be Moved‘ van The Script of ‘This Is What It Feels Like‘, van Armin van Buuren. Maar uiteindelijk is het toch deze geworden:

Wat is de langste minu(u)t(en) die je ooit hebt doorstaan?

We keren even terug naar augustus 2010, ik was toen 15. Ik volgde een week lang musicalstage. Iedere dag van 10u tot 18u werkten we met een hele groep leuke meiden aan een musicalvoorstelling die we op vrijdagmiddag voor ouders en familieleden zouden opvoeren. Op donderdagavond bleven we allemaal slapen, zodat we die dag langer konden doorwerken om de laatste scènes nog in orde te brengen en alles klaar te zetten. ’s Avonds keken we dan met z’n allen de film waarop onze musical gebaseerd was (in dit geval Mamma Mia) en gingen we op tijd slapen, zodat we de dag nadien allemaal fris en uitgerust zouden zijn voor het optreden. Plots, om 23u, krijgt één van de begeleidsters een telefoontje. Blijkbaar was er een gaslek zijn in het gebouw, we moesten dus zo snel mogelijk evacueren. In volle paniek liepen we allemaal op onze pantoffels of sokken naar buiten. We belden opnieuw met de eigenaar van het gebouw en de begeleidsters gingen samen terug naar binnen om te kijken of er iets te zien is, waardoor wij met z’n twaalven (denk ik) achterbleven op de speelplaats van het schooltje waar we verbleven. Na vijf minuten vonden we het toch wel lang duren, dus we belden de begeleidsters weer op. Geen antwoord. Plots hoorden we een luide knal en we hoorden glas breken. En toen, net zoals in de film, floepten de lichten van de auto voor ons aan. De auto gaf gas, hij kwam recht op ons af. We zijn met z’n allen de bosjes ingedoken om de auto te ontwijken en zijn daarna meteen de weg opgelopen. Niemand te zien, op één kerel na. Maar hij was zo stoned als iets, dus een grote hulp was hij niet. Eén van de oudere meisjes belde de politie, maar zij verzochten ons zeer vriendelijk om hun niet lastig te vallen met belachelijke spelletjes. De politie geloofde ons niet, er was geen kat op straat en de begeleidsters namen maar niet op als we hen probeerden te bellen. We stonden doodsangsten uit, minutenlang! Totdat de begeleidsters ons kwamen zoeken en ons vertelden dat het allemaal één grote grap was. Met behulp van twee vrienden van de drama-docente hadden ze dit hele nachtspel in elkaar gestoken om ons eens goed te laten schrikken. Om het goed te maken hadden ze de eetzaal omgetoverd tot een feestzaaltje met snoepjes, chips en frisdrank. Iemand nam er een gitaar bij, dus er werd gelachen en gezongen. Het werd al bij al nog een fantastische avond, al was het een ervaring om nooit te vergeten.

Achteraf gezien was het misschien allemaal best doorzichtig, maar op dat moment waren we er allemaal volledig mee weg, met het ‘gaslek-verhaal’. Je weet wat ze zeggen hè? Hoe groter de leugen, hoe geloofwaardig het soms is.

Waar zou je graag beter in willen zijn?

Nog zo’n moeilijke vraag, het is eraan te zien dat jij een studente toegepaste psychologie bent, Paulien!
Ik zou graag beter zijn in zo veel eigenlijk. Maar als ik dan toch moet kiezen, zou ik graag beter zijn in dingen loslaten. Ik ben best een emotioneel type en ik trek me bepaalde zaken soms enorm aan. Dit is iets waar ik echt wel aan moet werken naar de toekomst toe, maar het zou wel fijn zijn als ik hier vanzelf wat beter in kon worden.

Beschrijf de persoon die helemaal het tegenovergestelde van jou zou zijn in drie woorden.

Een mannelijk, van-nature-uit geduldig ochtendmens. (Oei, die dit doet me eigenlijk een beetje denken aan mijn vriend. Maar gelukkig zijn er ook heel veel gelijkenissen tussen ons hoor!)

Als je dertig seconden lang de aandacht had van de hele wereld, wat zou je dan zeggen of doen?

Ofwel zou ik enorm rood worden en beginnen te stotteren, ofwel zou er iets geniaals uitkomen op dat moment. Ik hoop dat laatste, maar eigenlijk ben ik er vrij zeker van dat het dat eerste zou zijn. Ik ben echt niet iemand die graag in het middelpunt van de belangstelling staat. Een beetje aandacht is altijd fijn, maar men moet niet overdrijven.

Hoe oud was je toen je het beste jaar van je leven had? Waarom was dat zo goed?

Ik herinner me dat ik me het gelukkigste voelde in het tweede middelbaar. Ik kwam in een klas terecht met allemaal leerlingen die op dezelfde golflengte zaten als ik. We hadden allemaal gelijke waarden, we kwamen heel erg goed met elkaar overeen, … In dat jaar voelde ik mezelf enorm goed in mijn vel en had ik echt het gevoel dat ik geliefd was om wie ik ben.

Wat is jouw favoriete blog?

Mijn all time favorite blog is Your Daily Dose Of Me, van Eline Reynders. Ik heb enorm veel bewondering voor Eline en wat ze allemaal al verwezenlijkt heeft op bloggersvlak, maar ook op persoonlijk vlak. Op haar blog vind je een hele leuke mix van lifestyle, fashion, projecten waar ze mee bezig is en persoonlijke verhalen. Ik kijk echt wel naar haar op en ik hoop dat ik haar in de toekomst zeker eens kan ontmoeten.

Wat was je droomberoep als kind? En wat is het nu?

Als kind was het eerst mijn droom om achtergronddanseres te worden bij het Studio 100-ballet. Later wilde ik dan leerkracht worden, vanaf het vijfde leerjaar sprak ik over psycholoog. Nu ben ik er nog steeds niet helemaal uit. Leerkracht middelbaar onderwijs spreekt me nog steeds enorm aan, maar werken op de kinder- en jeugdpsychiatrie of gezinsondersteuning geven, spreekt me ook wel enorm aan. Dus we zien wel waar we binnen enkele jaren terecht komen!


Mijn genomineerden voor de Liebster-award zijn Dana , Eline en Ineke. Lieve dames, speciaal voor jullie heb ik enkele vragen verzonnen waarvan ik hoop dat jullie ze willen invullen op jullie blog. Ik ben alvast ontzettend benieuwd naar jullie antwoorden!

  • Wat is voor jou ‘gelukkig zijn’?
  • Stel dat je één wens krijgt, wat zou je dan wensen?
  • Waar ben jij het meeste bang voor?
  • Hoe ziet voor jou ‘de perfecte wereld’ eruit?
  • Naar wie kijk je enorm op?
  • Wat is de vroegste herinnering die je hebt?

Wat was voor jou de langste minu(u)t(en) die je ooit al hebt moeten doorstaan?

2 thoughts on “De Liebster-award

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *