Flashback Friday #2 | Slechte nachten, mijn geluksdag & leuke winacties

HOERA! Het is weer vrijdag! Met het weekend voor de deur, breng ik jullie graag een nieuwe Flashback Friday. Met deze rubriek geef ik jullie iedere vrijdag een kijkje in mijn doen en laten van de voorbije week, om jullie zo een beter beeld te geven van de impact van CVS en fibromyalgie op mijn dagelijks leven.

Vrijdag


Game_of_thronesVorige week
ben ik geëindigd met een relatief positieve noot. Helaas is het niet zo gebleven. Donderdagavond, nadat ik dit blogbericht had afgewerkt en ingepland, is de pijn weer erger geworden. Van mijn bovenrug tot mijn onderrug, mijn benen, mijn knieën, mijn gewrichten, … Alles deed pijn. Vrijdag heb ik het grootste deel van de dag doorgebracht in bed. Ik heb er dan ook weer enkele afleveringen van Game of Thrones doorgejaagd. Ik heb bijna heel seizoen 1 achter de rug en ben echt fan van deze serie!

Tegen de avond besloten we om weer naar huis te vertrekken. (Ik zat een weekje aan zee met mijn familie.) Ik had een hele dag kunnen rusten, dus we hoopten dat de autorit wel zou meevallen. Dat bleek echter ijdele hoop te zijn. Ik vond geen comfortabele houding en was volledig uitgeput, maar ik viel maar niet in slaap. De zorgen bleven maar door mijn hoofd spoken. Tegen dat we thuis waren, was ik dan ook volledig gecrasht. Ik had zelfs het fut niet meer om te bewegen. Ik kon alleen maar liggen en huilen. Mijn mama heeft me naar boven geholpen en geïnstalleerd in bed. Nadat ze mijn benen en mijn rug gemasseerd had om de pijn wat te verzachten, is ze naast mij komen liggen. We zeiden niets, we hielden alleen maar elkaars hand vast. Meer dan weten dat mijn mama er voor mij was, had ik op dat moment niet nodig.

Zaterdag

That_moment_when_you_wake_upIk heb echt een verschrikkelijke nacht achter de rug. Ik was ontzettend moe, dus van zodra ik in mijn bed lag, ben ik vrij snel in slaap gevallen. Maar om één uur besloot een vervelende mot om mij te wekken. Ik ben bijna een uur lang bezig geweest met dat rotbeest op te speuren en dood te slaan. Achteraf gezien had ik beter mijn broer of één van mijn ouders gewekt, want ik heb me enorm geforceerd door op mijn bed te staan springen en met een schoen in de lucht te zwaaien. (Het zal nogal een zicht geweest zijn, haha!) Maar ik wilde hen niet wekken voor zo’n klein, stom beestje. Al kon ik ook écht niet slapen zolang dat beest in mijn kamer was! Volledig uitgeput en met pijn over mijn hele lichaam, ben ik om twee uur terug in bed gekropen. Maar de slaap wilde niet meer komen. Ik heb urenlang met mijn ogen dicht liggen wachten en wachten. Pas tegen half zes ben ik eindelijk weer in slaap gevallen…

Toen ik om 11u wakker werd, had ik een verschrikkelijk ochtendhumeur. *ZOMBIE-ALARM* Het was al iets beter nadat ik iets had gegeten, maar geloof me, jullie hadden me niet willen tegenkomen! Ik heb eerst een beetje proberen te werken aan mijn portfolio voor school, maar heb uiteindelijk besloten dat het geen zin had om een hele dag tegen de slaap te vechten. Ik heb me dus in de lounge in de zon gelegd en heb genoten van een heerlijk dutje! Daarna voelde ik me al een stuk beter, wat de vermoeidheid betrof. De pijn daarentegen, die blijft maar aanhouden. De rest van de dag heb ik dan maar wat gerust op mijn elektrisch deken en naar GoT gekeken.

Zondag

Ik heb vannacht heerlijk geslapen! Het duurde even voordat ik (na zo veel slapen) moe genoeg was om in slaap te vallen, maar eens ik vertrokken was, heb ik geslapen als een roosje. Mijn dag kon trouwens niet beter beginnen. Mijn mama had namelijk verse pannenkoeken gebakken voor ons! Het is eens iets anders dan zondagse pistolets. En mijn ochtendhumeur? Wel.. Dat was in de verste verte niet te bespeuren. ;-)

Verder was dit best een rustige zondag. Ik heb geprobeerd om zo hard mogelijk te werken aan mijn porftolio, want de deadline komt steeds dichter en dichter, maar de rugpijn blijft dwarszitten. Om gek van te worden! :-(

Maandag

Vandaag kwam mijn review over de lavendel kussenspray van Treets online. Benieuwd of het product mij echt een diepere en meer ontspannen slaap bezorgt, zoals het belooft? Neem dan zeker hier eens een kijkje!

ik-ben-zo-moeIk heb eigenlijk een hele rustige maandag gehad. Daar had ik ook echt nood aan! Ik heb me gisteren weer geforceerd door te lang recht te zitten om te werken voor school, waardoor ik vandaag helemaal op was. Ik heb geslapen tot een uur of elf, een gezond ontbijtje genomen (of moet ik “brunch” zeggen?) en ben weer in de zetel in slaap gevallen tegen de middag, om pas na drie uur weer wakker te worden. Het doet deugd om eindelijk een keertje toe te geven aan de vermoeidheid, maar aan de andere kant ben ik ook wel bang. Bang dat ik er weer helemaal in meegesleurd zal worden, dat de vermoeidheid weer de overhand zal nemen…

Ik kwam trouwens dit artikel tegen op mijn Facebooktijdlijn en wilde dit graag met jullie te delen. Het gaat over Jonathan, een 14-jarige jongen uit Canada, die lijdt aan een verschrikkelijk pijnlijke ziekte: Epidermolysis Bullosa (EB). Zijn huid is heel fragiel, bij de minste aanraking ontstaan er pijnlijke blaren op zijn lichaam. Het filmpje erbij is echt heel ontroerend, ik heb alleen maar bewondering en respect voor Jonathan zijn moed en zijn positieve instelling. Wauw! (Opgepast, niet voor gevoelige kijkers.)

Dinsdag

My lucky dayVandaag leek het wel mijn geluksdag! Ik kreeg het geweldige nieuws dat ik een mascara heb gewonnen, dankzij een winactie van Salon MoniQ. Daarnaast wordt er morgen een stalenpakketje verzonden van Body&Bess om te reviewen, ik mag een item uit de webshop van Jae Accessories kiezen én mijn vriend is na een lange dag les nog eens langs geweest! Het kon maar niet op vandaag!

Woensdag

Vannacht was een verschrikkelijke nacht. Ik ben meerdere keren in tranen wakker geworden met veel pijn in mijn rug. Normaal neem ik dan een pijnstiller, draai ik mij om en kan ik na een kwartiertje weer rustig verder slapen. Maar ik had een doktersbezoekje gepland, voor een nieuw bloedonderzoek en moest dus nuchter blijven.

De huisarts wist ook niet meer wat te doen tegen de pijnen en de vermoeidheid van de laatste weken. Hij heeft me opnieuw doorverwezen naar dokter Coucke, de specialist die me indertijd de diagnose lupus gegeven heeft. Wat een geluk dat ik meteen diezelfde middag nog mocht komen. Dankuwel dokter!

Dr. Coucke had al snel door dat het probleem bij mijn schildklier ligt. Enkele weken terug is er een lichte aanpassing doorgevoerd in de samenstellingsformule van het schildklierhormoon dat ik neem en het is duidelijk dat mijn lichaam hier enorm hard op gereageerd heeft. (Mensen met lupus zijn zeer gevoelig voor hormoonschommelingen, dus vermoedelijk is dat de trigger geweest van deze slechte periode.) Dr. Coucke heeft me dus nieuwe schildkliermedicatie voorgeschreven, de wekelijkse spuiten Ledertrexate worden verdubbeld in dosis en ook mijn pijnmedicatie heeft hij verhoogd. De cortisone moet ik zo snel mogelijk afbouwen. (Yes, eindelijk!) Binnen twee weken moet ik opnieuw op controle komen, maar hij verwacht een verbetering. Ikzelf probeer niet te veel te hopen om teleurstellingen te voorkomen, maar ben toch voorzichtig positief. Het gevoel dat ik niet meer hopeloos moet stilstaan en afwachten tot de pijn beter wordt, geeft me opnieuw wat hoop en moed voor de toekomst.

Tegen dat ik thuis was, was ik volledig uitgeput. Ik heb me dan ook gewoon op de zetel gelegd om wat te slapen. Soms moet je er nu eenmaal aan kunnen toegeven, als het allemaal wat te veel is.

Omdat mijn kleine broer een voetbalmatch had en mijn andere broer nog veel werk had voor school, hebben we er een soort van meidenavond van gemaakt. Mijn mama, mijn zus en ik hebben dan ook van deze gelegenheid gebruik gemaakt om enkele afleveringen van The Vampire Diaries in te halen. (Dat blijft toch ook echt wel één van mijn favoriete series hoor!) Met ons drietjes lekker dicht bij elkaar in de zetel. Zo’n familiemomentjes mogen er meer zijn, wat mij betreft!

Donderdag

Vandaag is een dag die volledig in het teken staat van rust en school. Ik heb namelijk maandagmiddag al een eerste examen en zou graag proberen om mee te doen. Door mijn slechte periode is de berg gemiste leerstof al zo groot, dat het niet zal meevallen om dat allemaal nog op tijd in te halen voor de examens in juni. Als het mij lukt om aan het examen van maandag deel te nemen, dan is dat toch al achter de rug. Anders komt ook dat er nog eens bij. Dus vandaag ga ik proberen om mij hier volledig op te concentreren en hopelijk gaat het dan maandag iets beter, zodat mijn werk niet voor niets is geweest en mijn examen een succes wordt! Duimen jullie alvast mee voor mij?

Het is trouwens gebeurd… Ik heb het lang kunnen uitstellen, maar ik ben dan toch door alle afleveringen van het eerste seizoen van Game of Thrones heen. Wat is het toch spannend! Ik heb me al zo vaak opgejaagd tijdens het kijken dit eerste seizoen! (Die Joffrey, wat een etter is me dat?! ARGH!) Keer op keer slaagt GoT erin om mij volledig mee te slepen. Heerlijk gewoon! Ik kan niet wachten om te beginnen kijken naar seizoen 2! (Maar eerst… Studeren!)

En hoe zag jullie week eruit? Leuke plannen voor het weekend?


Bij deze wil ik jullie graag nog even doen herinneren aan mijn giveaway, waarbij je kans maakt op onderstaande giftbox van BARÚ, vol met lekkers! De winnaar wordt getrokken en bekend gemaakt op zondag 26 april, dus waag nog snel je kans en wie weet ben jij wel de gelukkige! Veel succes! 

[DEZE WINACTIE IS ONDERTUSSEN GESLOTEN!]
Giveaway-Foureleven-en-Baru

7 thoughts on “Flashback Friday #2 | Slechte nachten, mijn geluksdag & leuke winacties

    1. Dankjewel, lieve Jolien! <3
      De pijnstillers zorgen ervoor dat ik af en toe pijnvrij ben ondertussen, dus het is nu een kwestie van geduld en opletten dat ik mezelf niet overdoe. Want als ik te veel gedaan heb of in slechte houdingen heb gezeten, dan mag ik het achteraf bekopen.

    1. Het is mentaal inderdaad best zwaar om constant pijn te hebben, zeker nu het al zo lang duurt. Maar het zijn de goede dagen en de pijnvrije momenten die me de moed geven om vol te houden. Dus het was inderdaad fijn om eventjes een geluksvogel te zijn. :-)

  1. hey Charlotte,
    Ik heb vlug even je blog doorlopen en hier en daar wat gelezen ewel nen dikke proficiat is mooi gedaan
    Ik zelf heb nu een 6 Jaar Fibromyalgie eerste diagnose in Roeselare en een jaar geleden in UZ Gent daar was het Fibromyalgie en Chronische vermoeidheid.
    En in die 6 jaar ben ik al veel afgenomen geweest zoals vele lotgenoten en het stopt maar niet vorige maand nog mijn werk wegens medische overmacht het slechtste van alles is het onbegrip Partner,familie,huisarts enz.
    En het is verdomd moeilijk te aanvaarden dat heb ik nog steeds niet gedaan en de vraag is wanneer wel.
    Heb weinig goeie dagen en als ik er ééntje heb wil je teveel doen en mag je het de dag erop bekopen,en plannen is heel moeilijk voor ons omdat we nooit weten hoe we zullen zijn.
    Alle dagen opnieuw dat vechten tegen de pijn en niemand die het begrijpt wat je meemaakt want langs de buitenkant is er niets te zien.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *